هر سال روزهای تاسوعا، چند تا جانباز عزیز رو دعوت می کنند کانون و آقا سید با اونها مصاحبه می کنند. امسال هم همین طور بود.

یکی از این عزیزان، جانبازی بود که دو تا چشم و دو تا دستشو از دست داده بود. آقا سید از ایشون پرسید: حاضری دو تا پاتم ازت بگیرند ولی یک دقیقه به عمر رهبر اضافه بشه؟ جواب شنیدیم: بله.

_ چرا؟ دو تا پاتم بگیرندا. بگند سی سال دیگه همین جوری باید زندگی کنیا!

_ حاضرم. چون ولی ام هست. ( و زد زیر گریه، چه عشقی ...)

همین.

ایشون دروغ نمی گفت. چون به عمل هم ثابت کرده بود.

نمی دونم اگه از ما بپرسند حاضرید یک دقیقه از عمرتون رو بگیریم و به عمر امام زمانتون اضافه کنیم، چی جواب میدیم؟ چی جواب داریم که بدیم؟

نه، اصلا عمرمون برا خودمون. بگند حاضرید این گناه رو به خاطر امامتون ترک کنید چی؟ حاضریم؟

با نافرمانیامون بدجوری خون به دل آقا می کنیم. یه امام داریم به این مهربونی! اونوقت هر دوشنبه و پنج شنبه که پروندمون خدمتشون عرضه میشه، آقا چقدر باید افسوس بخورند که آخ این شیعه منه ها، این بار چی شد که باز این گناه ازش سر زده؟

کاشکی این هفته، فقط این هفته یک کم بیشتر حواسمون به خودمون و کارهایی که انجام میدیم باشه. کاش فقط این هفته بزاریم کنار، فقط یک گناه رو. اصلا می تونیم هر هفته یک گناه رو کنار بزاریم. اونوقته که یواش یواش آماده میشیم از جان و عمر و همه زندگیمون هم برا امام مهربونمون بگذریم!

چقدر تو این هفته زندگی لذت بخش میشه. زندگی ای که یک گناه توش کمرنگ تر شده باشه. هر لحظه که قلقک میشیم واسه گناه، به یاد مولای عزیز و دل مهربونش بیفتیم. به یاد اون عهدهایی که تو جمکران باهاش می بندیم....

فقط همین هفته!