سلام
بعضیها معتقدند که چاهی که توی حیاط مسجد مقدس جمکران واقع شده و مردم توی اون نامه میندازند، دروغه و خرافات و باید روی اون رو بست.
و بعضیها هم برعکس میگن اگه نامه بنویسی و بندازی تو اون چاه، وجود مقدس امام زمان شخصا نامه رو برمیدارند و میخونند و حاجت شما رو میدند!
به نظر شما کدوم یکی درسته؟
راستش رو بخواین من خودم شخصا به این چاه خیلی اعتقاد داشتم. هر بار که حاجتی داشتم و می نوشتم و تو اون چاه مینداختم، حتما به حاجتم میرسیدم.
اما اعتقاد من به این چاه نه از نوع اول بود و نه از نوع دوم. راستش هیچ کدوم برام قابل درک نبود.
رفتم دنبال جواب که واقعا قضیه این چاه چیه؟
با بعضی از اساتید تو همین زمینه صحبت کردم. که بعضیهاشون کاملا جبهه گیری می کردند و می گفتند: اصلا این چاه خرافاته و چند بار هم تا حالا میخواستند روی اونو بپوشونند تا مردم دیگه دچار این انحراف نشند.
یعنی صراحتا ردش کردند.
اما بعضیهای دیگه متعادل تر بودند و می گفتند: ما در جاهای مختلف از جمله مفاتیح الجنان داریم که فرمودند: هر گاه حاجتی داشتین اونو بنویسین و توی ضریح ائمه یا رودخانه (آب روان) و یا چاه متروک (چاهی که مدتهاست مردم از آن آب نمی کشند) بندازین.
بازم رفتم تو کتابخونه و سراغ کتابها ببینم واقعا ماجرا چیه؟
اتفاقا برام جالب بود که کتابهای بسیاری چگونگی عریضه نوشتن و حاجت گرفتن رو نوشتند. البته توی هیچ کدوم از این کتابها از چاه مسجد مقدس جمکران نامی برده نشده. ولی نوشته شده که عریضه رو توی چاهی بیندازین و بالای چاه بایستید و یکی از نواب اربعه رو صدا کنید و ازش بخواین که نامه شما رو به آقا برسونه.
نتیجه ای که من گرفتم این بود که چاه مسجد جمکران، با بقیه چاههای متروک هیچ فرقی نداره و فقط به واسطه اینکه چاهی متروک است میشه ازش استفاده کرد و توش عریضه انداخت. و تنها ایرادی که به آن وارد است اینه که متاسفانه بعضی از مردم قبلا میومدند کنار این چاه و نرده های کوچکی رو که رو سر چاه بود رو می بوسیدند و به اون پارچه سبز می بستند و به اون چاه متوسل می شدند. که این کارها میتونه یواش یواش اعتقادات ما رو خدشه دار کنه. البته الان دیگه به فاصله زیادی از چاه نرده کشیدند و دیگه هیچ کس اجازه نزدیک شدن به اون چاه رو نداره و مسئولینی همونجا نشستند و عریضه های مردم رو می گیرند و تو چاه میندازند. کاش حاجت گرفتنمون هم با معرفت باشه.
مرحوم محدث قمی در کتاب منتهی الامال به نقل از تحفة الزائر علامه مجلسی و مفاتیح النجاة سبزواری می نو یسد:
هر کس حاجتی دارد آنچه که ذکر می شود در رقعه ای بنویسد و در (ضریح) یکی از قبور ائمه بیندازد، یا رقعه را ببندد و مهر کند و خاک پاکی را گل سازد، و آن را در میان گل گذارد و در نهری یا چاهی عمیق یا غدیر آبی اندازد، که به حضرت صاحب الزمان (ع) می رسد و آن بزرگوار عهده دار برآوردن حاجت می شود. رقعه این چنین نوشته می شود:
بسم الله الرحمن الرحیم
" کتبت یا مولای ................و هو حسبی و نعم الوکیل فی المبدء و المال". آنگاه کنار آن نهر یا چاه یا غدیر بایستد و اعتماد بر یکی از وکلای آن حضرت نموده و او را در نظر آورد و یکی از آنها را بر زبان آورده و صدا نماید و بگوید:
" یا فلان بن فلان سلام علیک اشهد ان و فاتک فی سبیل الله ....................و انت الثقة الامین."
سپس نوشته را در نهر یا در چاه یا در غدیر اندازد که ان شاء الله حاجت او برآورده خواهد شد.
در کتاب "نجم الثاقب" هم نحوه نوشتن عریضه ذکر شده و گفته اند:
آنگاه بر بالای آن نهر یا غدیر برآید و اعتماد بر یکی از وکلای حضرت نماید:
یا عثمان بن سعید العمری یا ولد او محمد بن عثمان یا حسین بن روح یا علی بن محمد السمری و یکی از این جماعت را ندا کند و بگوید: " یا فلان بن فلان، سلام علیک اشهد ان وفاتک فی سبیل الله و انک حتی عند الله مرزوق و قد خاطبک فی حیوتک التی لک عند الله عز و جل و هذه رقعتی و حاجتی الی مولانا (ع) فسلمها الیه فانت الثقة الامین."
در منابع مختلفی عریضه نوشتن رو یکی از راههای توسل جستن به آقا امام زمان (عج) دانسته اند.
اما یادمون باشه عریضه نوشتن فقط مربوط به چاهی که در مسجد مقدس جمکران واقع شده نیست.
به امید وقتی که آقا ظهور کنند و دیگه نیازی نباشه عریضه هامون رو توی آب روان و .... بیندازیم.
اگه در مورد مطالبی که نوشتم سوالات و اطلاعات و انتقاداتی دارین حتما تو قسمت نظرات یادداشت بفرمایین تا باز هم با همدیگه روی این مسئله فکر کنیم، ان شاءالله که به نتایج بهتری برسیم.
منابع:
- نجم الثاقب، حاج میرزا حسین طبرسی نوری
- موعود شناسی، علی اصغر رضوانی
- یکصد پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (عج)، علیرضا رجالی تهرانی
- مسجد مقدس جمکران تجلیگاه صاحب الزمان، سید جعفر عظیمی
- اماکن مقدسه مرتبط با حضرت مهدی (ع)، علی اصغر رضوانی
- ملاقات بانوان با امام زمان (ع)، سید جعفر رفیعی
- سایت رسمی مسجد مقدس جمکران
|
